رحمتى كه خدا به پيامبرش وعده داده ، رحمت عمومى و مطلق است ، چون آن جناب را « رحمة للعالمين » خوانده ، و اين وعده مطلق را در آيهء : « وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » ، به پيامبر گراميش داده ، تا او را دلخوش و شادمان كند . توضيح اينكه آيهء شريفه در مقام منت نهادن است ، و در آن وعده‌ايست خاص به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، و در سراسر قرآن ، خداى سبحان احدى از خلايق خود را هرگز چنين وعده‌اى نداده ، و در اين وعده اعطاء خود را به هيچ قيدى مقيد نكرده ، وعده اعطائى است مطلق ، البته وعده‌اى نظير اين به دسته‌اى از بندگان خود داده ، كه در بهشت به آنها بدهد ، و فرمود : « لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها ، وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ ، ايشان در بهشت هرچه بخواهند دارند ، و نزد ما بيش‌از آن هم هست » « 1 » و نيز فرموده : « و لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ، ايشان نزد پروردگار خود در بهشت هرچه بخواهند دارند » « 2 » ، كه مىرساند آن دسته نامبرده در بهشت چيزهائى ما فوق خواست خود دارند . خوب ، وقتى عطاهاى خدا به بندگان با ايمان و صالحش اين باشد ، كه ما فوق تصور و اندازه و قدر بيرون باشد ، معلوم است كه آنچه برسولش در مقام امتنان عطاء مىكند ، وسيع‌تر و عظيم‌تر از اين‌ها خواهد بود . ( دقت بفرمائيد ) از سوى ديگر خداى تعالى دربارهء رسول گراميش فرموده است « بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ، به مؤمنين رؤف و رحيم است » « 3 » ، با اين حال چطور اين رسول رؤف و رحيم راضى مىشود كه خودش در بهشت به نعمت‌هاى آنجا متنعم باشد و در باغهاى بهشت با خيال آسوده قدم بزند ، در حالى كه جمعى از مؤمنين بدين

--> ( 1 ) . سورهء ق ، آيهء 35 . ( 2 ) . سورهء شورى ، آيهء 22 . ( 3 ) . سورهء توبه ، آيهء 125 ؛